«ΧΩΡΙΣΜΟΝ, ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΙ»

ΩΣ «ΜΙΣΘΩΤΗ ΠΟΡΝΗ» Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Την ανάγκη του χωρισμού της εκκλησίας από το κράτος, για 8 ουσιώδεις λόγους τόνιζε σε άρθρο του ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ. Αυγουστίνος Καντιώτης, στην «Χριστιανική Σπίθα» του 1952. Σε όρθρο του με τίτλο «ΧΩΡΙΣΜΟ, ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΙ», έγραφε μεταξύ άλλων: « Η εκκλησία, η οποία προς απολαβή εγκόσμιων αγαθών, έκρινε καλόν να συζευχθεί, να ενώσει την τύχη της μετά του θηρίου της Αποκάλυψης, συν τω χρόνω απώλεσε την ελευθερία της, και ηδονικά καθισμένη στη ράχη του θηρίου, κυβερνάται υπ΄ αυτού και περιφέρεται στις οδούς και στις ρύμες του κόσμου ως μισθωτή πόρνη θρησκευτική πόρνη, που εμπορεύεται τον Χριστόν, αναγκασμένη να κερνά τα πλήθη από το χρυσόν ποτήρι όχι τον καθαρό οίνο της Κ. Διαθήκης, αλλά οίνο νοθευμένο, διδάγματα ξένα και αλλότρια προς το γνήσιο πνεύμα του Χριστιανισμού».

Η ανωτέρω εικόνα είναι από την Αποκάλυψη του Ιωάννη:
Κεφ. ιδ΄: 8 και άλλος δεύτερος άγγελος ηκολούθησε λέγων... Έπεσεν, έπεσε Βαβυλών η μεγάλη, ή εκ τού οίνου τού θυμού της πορνείας αυτής πεπότικε πάντα τα έθνη.
Κεφ. ιζ΄ : 3 και απήνεγκέ με εις έρημον εν πνεύματι. και είδον γυναίκα καθημένην επί το θηρίον το κόκκινον, γέμον ονόματα βλασφημίας, έχον κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα. 4 και η γυνή ήν περιβεβλημένη πορφυρούν και κόκκινον και κεχρυσωμένη χρυσίω και λίθω τιμίω και μαργαρίταις, έχουσα ποτήριον χρυσούν εν τή χειρί αυτής, γέμον βδελυγμάτων, και τα ακάθαρτα της πορνείας της γής.

«ΧΩΡΙΣΜΟΝ, ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΙ», θα «φωνάζει» πάντα - διαχρονικά ο π. Αυγουστίνος. Το ίδιο και οι αληθινοί χριστιανοί. Και δεν κρίνουμε τη φύση της Εκκλησίας την οποία σεβόμαστε όπως εκείνος, και την θεωρούμε θείο και μοναδικό και υπέρτατο καθίδρυμα, που συνεχίζει το σωτήριο έργο του θείου Ιδρυτή της. Κρίνουμε όμως, όπως και εκείνος, την υποχωρητική στάση κάποιων εκπροσώπων της στο ζήτημα των σχέσεων εκκλησίας και πολιτείας, για λόγους προνομίων και απολαυών. Διότι άλλο πράγμα η Εκκλησία ως θεσμός άγιος και άμεμπτος, ως «Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας» και άλλο ο συμβιβασμός κάποιων επισκόπων της.

Οίνος δε, νοθευμένος, διδάγματα ξένα και αλλότρια προς το γνήσιο πνεύμα του Χριστιανισμού, είναι και το Χριστεμπόριο, και ο Νικολαϊτισμός, και ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ.

Επιτρέπεται να κρίνουμε;

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΜΕ;

Λόγω επιπολαιότητας, κακής θρησκευτικής αγωγής ή εσκεμμένα πολλοί χριστιανοί ταυτίζουν τη δίκαιη κρίση με την κατάκριση, και κατηγορούν όσους κρίνουν και ελέγχουν ασέβειες και σκάνδαλα, ασεβείς και σκανδαλοποιούς. Χρησιμοποιούν δε κατά κόρον το λόγο του Χριστού «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθείτε» (Ματθ. 7:1).

Και δεν σκέπτονται βεβαίως, ότι αυτοί, οι οποίοι είναι εναντίον του να κρίνει κανείς και να ελέγχει, αντιφάσκοντας προς τους εαυτούς τους κρίνουν και κατακρίνουν. Ναι, κρίνουν και κατακρίνουν! Και ποιους κρίνουν και κατακρίνουν; Όχι τους ασεβείς και τους σκανδαλοποιούς, αλλά εκείνους που έχουν το θάρρος να ασκούν κριτική και να ελέγχουν τους ασεβείς και σκανδαλοποιούς.

Τέτοιοι άνθρωποι, αν ζούσαν στην εποχή του Ιωάννη του Πρόδρομου, δεν θα κατηγορούσαν τον Ηρώδη για τη σκανδαλώδη ζωή του, αλλά θα κατηγορούσαν τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, διότι έλεγχε τον Ηρώδη.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

H AΓΙΑ ΓΡΑΦΗ κηρύττει ότι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ ο "ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ"
(Α΄Ιωάν.Έ΄20)
'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: "ΚΥΡΙΟΣ ο ΘΕΟΣ" (Αποκ. Α΄ 8)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: "ο ΩΝ επί πάντων ΘΕΟΣ ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ εις τους αιώνας"
(Ρωμ.Θ΄5)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: "ο ΩΝ και ο ΗΝ και ο ερχόμενος ο ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ"
(Αποκ.Α΄8)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: "το Α και το Ω, ο ΠΡΩΤΟΣ και ο ΕΣΧΑΤΟΣ, ΑΡΧΗ και
ΤΕΛΟΣ" (Αποκ.ΚΒ΄13, Β΄8, Α΄17-18).

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: "ο ΖΩΝ" (Αποκ.Α΄17-18)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΑΡΧΗΓΟΣ της ΖΩΗΣ" (Πραξ.Γ΄15)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ και ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ" (Ιωαν.Κ΄28)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΜΟΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ" (Ιούδ.4)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΝΤΩΝ" (Πράξ.Ι΄36)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΚΤΙΣΤΗΣ ΠΑΝΤΩΝ"
(Κολ.Α΄16, Α΄Κορ.Η΄ 6, Ιωάν.Α3, Εβρ. Α2)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ"
(Α΄Κοριν. Β΄8, Εφεσ. Α΄17, Α΄Πετρ.Δ΄14)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ" (Αποκ.Α΄8, Δ΄ 8, ΙΑ΄17, ΙΕ΄3)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ και η ΖΩΗ" (Ιωάν.ΙΑ΄25)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΑΡΤΟΣ ο ΖΩΝ" (Ιωάν.ΣΤ΄51)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " το ΥΔΩΡ το ΖΩΝ" (Ιωάν.Δ΄10)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΘΕΟΣ που εφανερώθει ΕΝ σαρκί"
(Α΄Τιμ.Γ΄16,Κολ.Β΄9,Β΄Κορ.Ε΄19).

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑΣ ΜΑΣ" (Τιτον Β΄13).

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο μεθ΄ημών ΘΕΟΣ" (Ματθ.Α΄23).

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΘΕΟΣ που ήρθε και μας έσωσε" (Ησαϊα; ΛΕ΄4).

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΘΕΟΣ που στη γη εφάνη και με τους ανθρώπους
συναναστράφη" (Βαρούχ Γ΄38).

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΘΕΟΣ που απέστειλε τον άγγελό του (τον Ιωάννη τον
Πρόδρομο) να του ετοιμάσει τον ερχομό του"
(Λουκ.Α΄76, Ζ΄27,Μαλ.Γ΄ 1,Ησα. Μ΄3)

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: " ο ΘΕΟΣ που είδε ο Ησαϊας επι θρόνου δόξης
καθήμενον"(Ιωάν.ΙΒ΄41,Ησα.ΣΤ΄1-3).

Επίσης κηρύττει ότι ο Χριστός σαν ΘΕΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ που είναι, είναι ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟΣ "Ιησούς Χριστός ΧΘΕΣ και ΣΗΜΕΡΟΝ ο ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ " (Εβρ.Γ΄8).

'Οτι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ: ΑΝΑΡΧΟΣ και ΑΙΩΝΙΟΣ, ΔΕΝ έχει ΑΡΧΗ και ΤΕΛΟΣ "μήτε ΑΡΧΗΝ μήτε ΖΩΗΣ ΤΕΛΟΣ έχων" (Εβρ.ζ΄3).

Με δυο λόγια, η Καινή Διαθήκη κηρύττει ότι ο Χριστός είναι ΘΕΌΣ και ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Και όποιος λέει ότι ο Χριστός είναι μόνον άνθρωπος ή μόνον Θεός ΔΙΑΦΩΝΕΙ με την Καινή Διαθήκη και δεν σώζεται.

Επίσης η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ κηρύττει ότι το Aγιον Πνεύμα είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ.

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι είναι "ο Κύριος" (Β΄Κορ.Γ΄17)

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι είναι "ο Θεός" (Πράξ. Ε΄3-4)

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι είναι "ΕΚΕΙΝΟΣ ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ"
(Ιωάν.Δ΄26, ΙΕ΄26, ΙΣΤ΄Ι 3-14)

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι: "διδάσκει και υπενθυμίζει" (Ιωάν.ΙΔ΄26)

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι: "οδηγεί, ακούει, λαλεί" (Πράξ.Κ΄28)

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι: "έχει φρόνημα" (Ρωμ.Η΄5)

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι: "ερευνά τα βάθη του Θεού" (Α΄Κορ.Β΄10)

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι: "βούλεται" (Α΄Κορ.ΙΒ΄ΙΙ), "αποκαλύπτει"(Λουκ.Β΄26).

Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΝ διότι: "παρηγορεί" (Πράξ.Θ΄31), "έχει γνώμη" (Πράξ.ΙΕ΄20).

Το 'γιον Πνεύμα ΔΕΝ είναι δύναμις αλλά ΕΧΕΙ δύναμη καθώς έχει ο Πατήρ και ο Υιός (Ματθ.ΚΒ΄29, Λουκ.Η΄46, Α΄Κορ.Ε΄4).

Η αγία Γραφή κηρύττει ότι ΑΛΛΟ είναι το Aγιον Πνεύμα και ΑΛΛΟ η δύναμις του Θεού.
Διότι λέγει, "Πνεύμα 'γιον επελεύσεται επί σε και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σοι" (Λουκ.Α΄36).
"Πνεύμα 'γιον και δύναμις Υψίστου". ΑΛΛΟ λοιπόν το Aγιον Πνεύμα και ΑΛΛΟ η δύναμις του Υψίστου.

Και πάλιν λέγει, "ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΑΓΙΩ, εν αγάπη ανυποκρύτω, εν λόγω αληθείας,εν ΔΥΝΑΜΕΙ Θεού" (Β΄Κορ.ΣΤ΄6-7).
'λλο το 'γιον Πνεύμα ΚΑΙ άλλο η δύναμις του Θεού.

Και στα εδάφια (Πράξ.Ι΄38, Α΄Κορ.Β΄4, Α΄Θεσ.Α΄5), το Aγιον Πνεύμα διακρίνεται της δυνάμεως.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε: "και εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν". (Ιωάν.ΙΔ΄16)
Ένας Παράκλητος ημών είναι ο Ιησούς Χριστός (Α΄Ιωάν.Β΄Ι). Το δε Aγιον Πνεύμα είναι ο άλλος Παράκλητος ημών.

Ολοφάνερον εκ τούτου είναι, ότι το Aγιον Πνεύμα είναι όμοιον προς τον Υιόν.

Επίσης κηρύττει ότι εάν δεν βαπτισθούμε "εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να εισέλθουμε στην βασιλεία του Θεού" (Ματθ.ΚΗ΄19, Ιωάν.Γ΄5).
Εδώ το Aγιον Πνεύμα τίθεται παραλλήλως προς τον Υιόν και τον Πατέρα.

Ως όμοιοι ο Θεός, ο Χριστός και το Πνεύμα χαρακτηρίζονται ομοίως εις τας εξής ιδιαιτέρως χαρακτηριστικές εκφράσεις:
"ο Θεός της δόξης" (Πράξ.ζ΄2), "ο Κύριος της δόξης" (Α΄Κορ.Β΄8), "το Πνεύμα της δόξης" (Α΄Πέτρ.Δ΄14)

Ως όμοιοι φέρουν επίσης τας ομοίας ονομασίας, "Κύριος Θεός"(Ησα.ζ΄ΙΙ), "Κύριος Ιησούς", "Κύριο Χριστός" (Πράξ.Η΄16, Κολ.Γ΄24), "Κύριον Πνεύμα" (Β΄Κορ.Γ΄18).
Το Πνεύμα το Aγιον είναι και αυτό Κύριος ο Θεός.

"Ανανία διατί επλήρωσεν ο σατανάς την καρδίαν σου του ψεύσασθαί σε το Πνεύμα το Aγιον;...ουκ εψεύσω ανθρώποις, αλλά τω Θεώ" (Πράξ.Ε΄3-4).
Το Πνεύμα το Aγιον, εις το οποίο εψεύσθη ο Ανανίας είναι ο Θεός.

Το Δόγμα του Τριαδικού Θεού είναι προνόμιον της Καινής Διαθήκης και όποιος το απορρίπτει, ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την σωτηρίαν (Ματθ.ΚΗ΄19).

Τυπολατρία στην Εκκλησία;

ΜΙΑ... ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ( Θρησκευτικά Γυμνασίου)

Ερώτηση:

Παρουσιάζονται και σήμερα φαινόμενα τυπολατρίας στην Εκκλησία; Τι θα έλεγε γι΄ αυτά ο προφήτης Ωσηέ;

Απάντηση:

Τυπολατρία, είναι η υπερβολική προσκόλληση στους τύπους που έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία.
Άρα, και σήμερα, όπως και στην εποχή του Ωσηέ, παρουσιάζονται φαινόμενα τυπολατρίας.

Τυπολατρία είναι όταν κάνουμε μία ακανόνιστη κίνηση (σαν να παίζουμε μαντολίνο), αντί να κάνουμε το σημείο του Σταυρού, κανονικά ευλαβικά.

Τυπολατρία είναι το να ποδοπατιόμαστε για να προσκυνήσουμε μια θαυματουργή (;) εικόνα, αντί να προσκυνούμε τιμητικά προς το πρόσωπο που απεικονίζει την κάθε ιερή εικόνα της Εκκλησίας μας.

Τυπολατρία είναι η συνήθεια με τα τάματα. Είναι και ασέβεια αυτό που γίνεται, το να «στολίζεται» δηλαδή η εικόνα (π.χ. της Παναγίας), με χρυσαφικά και διάφορα μπιχλιμπίδια. Το ίδιο τυπολατρία είναι και ο «θρησκευτικός τουρισμός», η εναγώνια τάση μετάβασης των προσκυνητών, πότε εδώ και πότε εκεί νομίζοντας πως έτσι αυτόματα (σαν με μαγικό τρόπο), αγιάζονται.

Τυπολατρία είναι και το να προσκυνάμε τα Δώρα λέει των Μάγων. Τα φερμένα κατά καιρούς από το Άγιο Όρος. Ακόμα και αν είναι αληθινά τα πράγματα αυτά, έχουν συμβολική μόνο σημασία, όπως είχαν και τότε, και δεν είναι αντικείμενα λατρείας.

Τυπολατρία είναι να νομίζουμε ότι ως τυπικά εκκλησιαζόμενοι αγιαστήκαμε κιόλας. Επειδή τυπικά και από συνήθεια λειτουργηθήκαμε. Επειδή στηθήκαμε με τις ώρες και λιβανιστήκαμε και ακούσαμε μακρόσυρτα και ακαταλαβίστικα μουρμουρητά. Και επειδή στο τέλος κοινωνήσαμε χωρίς καμία πνευματική προετοιμασία, και χωρίς να ξέρουμε τι κοινωνούμε...

...ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΩΣΗΕ, ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕ:

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ, ΟΥΤΕ ΓΝΩΣΗ ΘΕΟΥ.»

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

Τυπολατρία

Τυπολατρία είναι...

...να νομίζουμε ότι ως τυπικά εκκλησιαζόμενοι αγιαστήκαμε κιόλας. ...Επειδή τυπικά και από συνήθεια λειτουργηθήκαμε. Επειδή στηθήκαμε με τις ώρες και λιβανιστήκαμε και ακούσαμε μακρόσυρτα και ακαταλαβίστικα μουρμουρητά.

...Και επειδή στο τέλος κοινωνήσαμε χωρίς καμία πνευματική προετοιμασία, και χωρίς να ξέρουμε τι κοινωνούμε...

http://idololatres.blogspot.com/2008/08/blog-post_5330.html

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ, ΟΣΟΥΣ «ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ» ΠΑΡΕΚΤΡΕΠΟΝΤΑΙ;

Ερμηνευτικά (Πράξ. 23:1-5)

«ΟΥΚ ΗΔΕΙΝ, ΑΔΕΛΦΟΙ, ΟΤΙ ΕΣΤΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ»

«ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΟΥ ΟΥΚ ΕΡΕΙΣ ΚΑΚΩΣ»

Ατενίσας δε ο Παύλος τω συνεδρίω είπεν: Άνδρες αδελφοί, εγώ πάση συνειδήσει αγαθή πεπελίτευμαι τω Θεώ άχρι ταύτης της ημέρας. Ο δε αρχιερεύς Ανανίας επέταξε τοις παρεστώσιν αυτώ τύπτειν αυτού το στόμα. Τότε ο Παύλος προς αυτόν έφη: Τύπτειν σε μέλλει ο Θεός, τοίχε κεκονιαμένε! Και συ κάθη κρίνων με κατά νόμον, και παρανομών κελεύεις με τύπτασθαι! Οι δε παραστώτες είπον: Τον αρχιερέα του Θεού λοιδορείς; Έφη τε ο Παύλος: Ουκ ήδειν, αδελφοί, ότι εστίν αρχιερεύς. Γέγραπται γαρ: Άρχοντα του λαού σου ουκ ερείς κακώς».

Στο εδάφιο αυτό περιγράφεται ένα επεισόδιο, το οποίο πολλοί επικαλούνται υπέρ της άποψης, ότι δεν επιτρέπεται να επικρίνει κανείς και να κακολογεί άρχοντες, και μάλιστα αρχιερείς, έστω και αν συμπεριφέρονται κακώς. Αλλά όπως θα δούμε, αυτή η άποψη είναι εσφαλμένη και κακώς χρησιμοποιείται το επεισόδιο αυτό υπέρ αυτής (με τον Παύλο, από τις Πράξεις των απόστολων).

Όταν ο απόστολος Παύλος άρχισε να απολογείται μπροστά στο Ιουδαϊκό συνέδριο, τότε ο αρχιερέας Ανανίας, κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας του, διέταξε τους ευρισκόμενους κοντά στον απόστολο να... τον χτυπήσουν στο στόμα τον Παύλο! Και τότε ο απόστολος τον έλεγξε εντονότατα λέγοντας του (του αρχιερέα): «Τύπτειν σε μέλλει ο Θεός, τοίχε κεκονιαμένε! Και συ κάθη κρίνων με κατά νόμον, και παρανομών κελεύεις με τύπτασθαι!».

Μεταφράζουμε: «Θα σε χτυπήσει ο Θεός, τοίχε ασβεστωμένε! Ενώ κάθεσαι στη δικαστική έδρα, για να με κρίνεις σύμφωνα με το νόμο, εν τούτοις παρανομείς με το να διατάσεις να με χτυπήσουν!».
Αυτόν τον λόγο τον θεώρησαν ανεπίτρεπτο οι παριστάμενοι, και είπαν στον Παύλο: «Τον αρχιερέα του Θεού λοιδορείς; Έτσι αντιμιλάς στον αρχιερέα;». Tον ελεγκτικό λόγο του αποστόλου προς τον αρχιερέα οι παριστάμενοι τον εξέλαβαν σαν λοιδορία, βρισιά. Ο απόστολος όμως, έχει γράψει στην προς Κορίνθιους επιστολή εναντίον της λοιδορίας. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να λοιδορεί, τώρα και μάλιστα έναν θρησκευτικό άρχοντα του λαού του; Δηλαδή τη στιγμή που ελέγχει τον αρχιερέα σαν παραβάτη του νόμου, είναι δυνατόν να παραβαίνει και αυτός τα ίδια του τα λόγια, τον νόμο του Χριστού περί λοιδορίας; Όχι βέβαια! Όπως θα δούμε, στην πραγματικότητα ο απόστολος δεν λοιδόρησε, δεν έβρισε.
Κάποιοι λένε ότι το «Τύπτειν σε μέλλει ο Θεός» (Θα σε χτυπήσει ο Θεός), είναι κατάρα. Αλλά όπως πολύ σωστά έχει παρατηρηθεί, η φράση δεν είναι κατάρα, διότι η διατύπωσή της δεν είναι σε έγκλιση ευκτική, αλλά οριστική. Δεν εύχεται ο απόστολος να χτυπήσει ο Θεός τον αρχιερέα, αλλά λέει, ότι θα τον χτυπήσει αυτόν τον αρχιερέα ο Θεός. Και πράγματι τον χτύπησε και μάλιστα θανάσιμα. Φονεύθηκε υπό των Σικαρίων κατά τον Ιουδαϊκό πόλεμο...

...Για εμάς, το «Τύπτειν σε μέλλει ο Θεός» είναι προφητεία του αποστόλου, όπως στο Πράξ. 13:11 ο λόγος του περί τυφλώσεως του Ελύμα δηλαδή του μάγου Βαριησού.
Στη μομφή των παρισταμένων, «Τον αρχιερέα του Θεού λοιδορείς;», ο απόστολος απάντησε: «Δεν το ήξερα αδελφοί, ότι είναι αρχιερέας». Αυτός ο λόγος του αποστόλου κατά μια ερμηνεία είναι ειρωνεία, κατ' άλλη είναι ψεύδος, και κατ' άλλη ισοδυναμεί προς αίτηση συγνώμης. Όλες αυτές οι ερμηνείες είναι ΛΑΘΟΣ.
 
Ο λόγος του Παύλου, «Δεν το ήξερα αδελφοί, ότι είναι αρχιερέας», δεν είναι ειρωνεία, διότι, αν ήταν ειρωνεία, θα προκαλούσε αντίδραση, ενώ τώρα σήμανε τη λήξη του επεισοδίου. Επίσης ο λόγος αυτός δεν ήταν ψέμα. Ο απόστολος ο οποίος συνιστά να μην ψευδόμαστε (Κολ.3:9 -10), και ο οποίος έγραψε πολλές φορές για τον εαυτό του «ου ψεύδομαι» (Ρωμ. 9:1, Β΄ Κορ. 11:31, Γαλ. 1:20, Α΄ Τιμ. 2:7), πώς θα ήταν δυνατόν να ψεύδεται και μάλιστα τόσο επίσημα, μπροστά στο Ιουδαϊκό συνέδριο και την Ρωμαϊκή εξουσία, και την ώρα που βεβαίωνε «Εγώ πάση συνειδήσει αγαθή πεπολίτευμαι τω Θεώ άχρι ταύτης της ημέρας», και υπό την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος προφήτευε την τιμωρία του αρχιερέα;

Η γνώμη, ότι του Ιουδαϊκού συνεδρίου, που συγκλήθηκε εκτάκτως, δεν προήδρευε ο εν ενέργεια αρχιερέας Ανανίας, αλλά προήδρευε ο Ρωμαίος χιλίαρχος Λυσίας, δεν φαίνεται σωστή. Σωστή, φαίνεται η γνώμη, ότι ο Παύλος άκουσε μεν τον λόγο, με τον οποίο δινόταν η διαταγή να τον χτυπήσουν στο στόμα του, αλλά μέσα στην πολυπληθή και θορυβώδη συνέλευση δεν αντιλήφθηκε από ποιον προερχόταν αυτός ο λόγος, νόμισε ότι προερχόταν από κάποιον άλλον από τα μέλη του συνεδρίου των Κρίτων. Άλλωστε λόγω της μακράς απουσίας του από τα Ιεροσόλυμα δεν γνώριζε προσωπικά τον αρχιερέα Ανανία.

Ως προς την εκδοχή, ότι ο λόγος «Δεν το ήξερα αδελφοί, ότι είναι αρχιερέας», ισοδυναμεί προς αίτηση συγνώμης, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:
Ο απόστολος δεν αισθάνθηκε την ανάγκη για αίτηση συγνώμης, διότι είχε τη συνείδηση, ότι δεν υπέπεσε στο αμάρτημα της λοιδορίας, όπως τον κατηγόρησαν οι παριστάμενοι, δεν παρέβη την παρατηθέμενη εκ της Εξόδου [22:28] εις το τέλος του υπ' όψη εδαφίου εντολή, «Άρχοντα του λαού σου ουκ ερείς κακώς». Η εντολή αυτή σημαίνει να μη κακολογεί άδικα κάποιος τον άρχοντα.

Αλλ' η Γραφή δεν ενδιαφέρεται μόνον για άρχοντες. Γι αυτούς βέβαια ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως, επειδή ως άρχοντες πρέπει να έχουν κύρος ενώπιον του λαού. Ιδιαιτέρως επίσης η Γραφή ενδιαφέρεται για τους γονείς προς τους οποίους τα τέκνα οφείλουν ιδιαίτερο σεβασμό. Εκτός των αρχόντων και των γονέων η Γραφή ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους γενικά. «Μηδέν βλασφημείν», κανένα δηλαδή να μη κακολογούμε, γράφει ο απόστολος Παύλος. Ο δε Κύριος στην επί του Όρους Ομιλία καταδικάζει το να πει κάποιος στον αδελφό του «ρακά», δηλαδή «ανόητε», και «μωρέ», δηλαδή «ηλίθιε». (Ματθ. 5:22)'
 
Αλλ' οι κακοί και προσβλητικοί αυτοί χαρακτηρισμοί καταδικάζονται όταν είναι άδικοι και εμπαθείς, διαφορετικά δεν καταδικάζονται. 

Ελεγκτικά και ακατάκριτα ο Παύλος τον χαρακτηρισμό «ανόητοι» τον χρησιμοποίησε για τους χριστιανούς της Εκκλησίας της Γαλατίας (Γαλ. 3:1, 3). Και αυτός ο Κύριος τον ίδιο χαρακτηρισμό χρησιμοποίησε για τους δυο μαθητές, οι οποίοι πορεύονταν προς Εμμαούς (Λουκ. 24:25). Επίσης ο Κύριος, στηλιτεύοντας τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, χρησιμοποίησε γι αυτούς τον χαρακτηρισμό «μωροί» (Ματθ. 23:17, 19), καθώς και άλλους επιτιμητικούς χαρακτηρισμούς.  

Οι ίδιοι λοιπόν χαρακρητισμοί άλλοτε είναι κατακριτέοι και άλλοτε ακατακριτοι.

Ειδικά ως προς τους άρχοντες, πολλούς κακούς και δίκαιους χαρακτηρισμούς περιέχει η Γραφή για όσους από αυτούς τους άρχοντες είναι ασεβείς. 

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το πώς το νεαρό παιδί ο Δανιήλ, του οποίου «ο Θεός εξήγειρε το πνεύμα το άγιον», μίλησε προς τους δυο ανάξιους κριτές του Ισραήλ, οι οποίοι επιβουλεύτηκαν και συκοφάντησαν την αγία Σωσάννα. «Πεπαλαιωμένε ημερών κακών», είπε στον ένα από αυτούς ο Δανιήλ, «άγγελος Θεού& σχίσει σε μέσον». «Σπέρμα Χαναάν και ουκ Ιούδα», είπε στον άλλο, «μένει γαρ άγγελος του Θεού την ρομφαίαν έχων πρίσαι σε μέσον» (Δανιήλ. Σωσάννα, στίχ. 45, 52-59).
Όταν Φαρισαίοι είπαν στον Ιησού, ότι ο βασιλιάς Ηρώδης ήθελε να τον θανατώσει, ο Ιησούς ονόμασε τον Ηρώδη «αλώπεκα». Ίσως να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο Χριστός όταν χαρακτήριζε έτσι τον Ηρώδη, δεν εφάρμοσε τον νόμο, «Άρχοντα του λαού σου ουκ ερείς κακώς», διότι έθεσε τον εαυτό του πάνω από τον νόμο ως Θεός. Αλλ' ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι σωστός, αφού ο Υιός του Θεού που έγινε άνθρωπος έθεσε τον εαυτό του «υπό νόμον» (Γαλ. 4:4) και δήλωσε ότι δεν ήρθε «καταλύσαι τον νόμον& αλλά πληρώσαι» (Ματθ. 5:17). Ο Χριστός εκπλήρωσε το νόμο πλήρως και τελείως. Άλλωστε δε, όχι μόνο ο Χριστός, ο οποίος είναι Θεός, αλλά και άνθρωποι του Θεού χαρακτήρισαν άρχοντες με κακούς μεν, αλλά δίκαιους χαρακτηρισμούς. Ήδη αναφέραμε τον προφήτη Δανιήλ στην περίπτωση των δυο ανάξιων κριτών του Ισραήλ.

Ο χαρακτηρισμός «τοίχε κεκονιαμένε», με τον οποίο ο Παύλος χαρακτήρισε τον αρχιερέα Ανανία, δεν είναι κατακριτέος, διότι ήταν δίκαιος, επειδή ο Ανανίας ήταν υποκριτής: καθόταν στη δικαστική έδρα και παρίστανε τον νομοταγή, ενώ ήταν άδικος και παρανομούσε. Αυτόν τον ίδιο χαρακτηρισμό χρησιμοποίησε ο Ιησούς για τους υποκριτές γραμματείς και Φαρισαίους: «Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι παρομοιάζετε τοίχοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας» (Ματθ. 23:27). Άλλωστε ήταν δυνατόν να εκτρέπεται ο απόστολος χαρακτηρίζοντας «τοίχον κεκονιαμένον» και «παρανομούντα» τον Ανανία, τη στιγμή που από έμπνευση του Αγίου πνεύματος προφήτευε την τιμωρία του ανάξιου αρχιερέα;  

Η συμπεριφορά του αποστόλου προς τον άδικο κριτή όχι μόνο δεν είναι αξιοκατάκριτη, διότι είναι δίκαιη, αλλά είναι και αξιέπαινη, διότι δείχνει την παρρησία του αποστόλου. Και εκτός από την παρρησία δείχνει και αξιοπρέπεια. Αν ο Ανανίας είχε αξίωμα, ο Παύλος είχε ανώτερο αξίωμα και δεν έπρεπε να φανεί ευκαταφρόνητος μπροστά στον Ρωμαίο χιλίαρχο και το πλήθος. Το αποστολικό κύρος είχε σημασία μεγαλύτερη από το κύρος παντός άλλου αξιώματος και ο Παύλος υπερασπίστηκε το κύρος του αυτό.
 
Επομένως, ο λόγος του αποστόλου «Δεν το ήξερα αδελφοί, ότι είναι αρχιερέας», δεν σημαίνει μεταμέλεια και κατά κάποιον τρόπο αίτηση συγνώμης, δεν έχει την έννοια, αυτή που δίνουν στο λόγο αυτό οι ερμηνευτές, ότι δηλαδή, εάν ο απόστολος γνώριζε, ότι αυτός που διέταξε να τον χτυπήσουν στο στόμα είναι αρχιερέας, δεν θα του μιλούσε όπως του μίλησε. Στην μομφή των παριστάμενων «Τον αρχιερέα του Θεού λοιδορείς;», ο απόστολος θα μπορούσε να απαντήσει, ότι δεν λοιδορεί αλλά ελέγχει. Μια τέτοια όμως απάντηση θα προκαλούσε την αντίδραση των νοσηρών και φανατικών υποστηρικτών του αρχιερέα και των κολάκων του. Γι αυτό ο Παύλος, έξυπνα συμπεριφερόμενος, όπως στη συνέχεια με την πρόκληση διαμάχης ανάμεσα στους Σαδδουκαίους και τους Φαρισαίους (στίχ. 6-10), πιάστηκε από τη φράση «Τον αρχιερέα του Θεού λοιδορείς;», και ειλικρινά και όχι ψεύτικα δήλωσε: «Δεν το ήξερα αδελφοί, ότι είναι αρχιερέας». Και ενώ ο Παύλος έκανε τη δήλωση αυτή χωρίς την έννοια της μεταμέλειας και της αίτησης συγνώμης, οι υποστηρικτές του αρχιερέα εξέλαβαν αυτήν με την έννοια της μεταμέλειας και της αίτησης συγνώμης. Δεδομένου, βέβαια, ότι ο νόμος έλεγε, «Άρχοντα του λαού σου ουκ ερείς κακώς», στη δήλωση του Παύλου οι Ιουδαίοι θα μπορούσαν να αντιτείνουν: Ναι μεν δεν γνώριζες ότι είναι αρχιερέας, γνώριζες όμως ότι είναι άρχοντας, μέλος του συνεδρίου και δικαστής, και γι αυτό δεν έπρεπε να μιλήσεις έτσι προσβλητικά σε αυτόν. Ωστόσο οι Ιουδαίοι, βάζοντας πάνω από όλα τον αρχιερέα, αρκέστηκαν στη δήλωση αυτή του Παύλου, στην οποία έδωσαν την έννοια της μεταμέλειας, και έτσι το επεισόδιο έληξε.

Το τέλος του χωρίου, «Γέγραπται γαρ: Άρχοντα του λαού σου ουκ ερείς κακώς», δεν λέγεται από τον Παύλο, όπως νομίζουν οι ερμηνευτές, αλλά από τον συγγραφέα των Πράξεων, από τον Λουκά. Εάν λεγόταν από τον Παύλο, θα είχε την εξής έννοια: Δεν γνώριζα ότι πρόκειται για αρχιερέα. Εάν το γνώριζα, δεν θα μιλούσα προσβλητικά. Διότι είναι γραμμένο, «άρχοντα του λαού σου να μη κακολογήσεις». Αλλ' αυτή η έννοια, σύμφωνα με αυτά που υποστηρίξαμε, δεν είναι ορθή. Διότι αν ήταν, θα εμφάνιζε ο Παύλος τον εαυτό του σαν ένοχο, ο οποίος μεταμελήθηκε χωρίς να είναι ένοχος. Επίσης θα εμφάνιζε τον εαυτό του να ασεβεί σε «άρχοντα» από άγνοια, ενώ το μόνο που δεν γνώριζε ήταν, ότι επρόκειτο για «αρχιερέα» ειδικά, ενώ δεν αγνοούσε ότι επρόκειτο για «άρχοντα» γενικά, για μέλος δηλαδή του δικαστηρίου και για δικαστή.

Το τέλος του χωρίου «Γέγραπται γαρ: Άρχοντα του λαού σου ουκ ερείς κακώς», λέγεται από τον Λούκα με την εξής έννοια: Το επεισόδιο προκλήθηκε, διότι στην Παλαιά Διαθήκη είναι γραμμένη η εντολή, «Άρχοντα του λαού σου να μη κακολογήσεις», οι δε Ιουδαίοι θεώρησαν, ότι ο Παύλος με τον προσβλητικό λόγο του προς τον αρχιερέα Ανανία παρέβη αυτήν την εντολή.

Μεταφράζουμε το χωρίο που εξετάσαμε:

«Ατενίζοντας ο Παύλος στο συνέδριο είπε: "Άντρες αδελφοί, εγώ μέχρι αυτήν την ημέρα έχω πολιτευτεί απέναντι στο Θεό με συνείδηση αγαθή σε όλα". Αλλ' ο αρχιερέας Ανανίας διέταξε τους παρευρισκόμενους κοντά του να χτυπήσουν το στόμα του. Τότε ο Παύλος του είπε: "Θα σε χτυπήσει ο Θεός τοίχε ασβεστωμένε! Ενώ εσύ κάθεσαι στη δικαστική έδρα για να με κρίνεις σύμφωνα με το νόμο, εν τούτοις παράνομα διατάσσεις να χτυπηθώ". Οι παριστάμενοι τότε είπαν: "Τον αρχιερέα του Θεού βρίζεις;". Είπε δε ο Παύλος: "Δεν γνώριζα, αδελφοί, ότι είναι αρχιερέας". Ας σημειωθεί, ότι είναι γραμμένο: "Άρχοντα του λαού σου να μη κακολογήσεις"».

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ (Περιοδικό "ο Σταυρός")

Καληνύχτα αδέλφια, συνταξιδιώτες στο διάστημα!

«Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η Γη με ζωγραφιά.. Πάμε μαζί ψηλά αν θες, να δεις τη Γη απ' τη σελήνη.. ένα φεγγάρι είναι και εκείνη!..»

Να προσθέσω ότι είναι και σαν ένα διαστημόπλοιο που μας ταξιδεύει στο διάστημα!

Άραγε είναι το μόνο διαστημόπλοιο, ή υπάρχει και αλλού ζωή στο Σύμπαν;

Εγώ, δεν θα είχα κανένα λόγο να αρνηθώ αυτό το τελευταίο. Μπορεί δηλαδή να μην είμαστε «μόνοι μας» στο Σύμπαν!..

Βλέποντας για παράδειγμα (ένα έτσι απλοϊκό), βλέποντας από μια κορυφή κάτω την πόλη μέσα στη νύχτα φωταγωγημένη, δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να πεις ότι αυτά τα φωτάκια είναι κάτι το διακοσμητικό και ότι δεν είναι σπίτια που κατοικούνται. Έτσι (τηρουμένων των αναλογιών) δεν μπορείς να το πεις, και για τον έναστρο ουρανό! Μάλιστα, θα έλεγα ακόμα ότι, αυτό δεν είναι καν αντίθετο με την Αγία Γραφή η οποία μάλλον μας κάνει να υποψιαζόμαστε κάτι τέτοιο (ότι δηλαδή μπορεί να υπάρχει ζωή, και λογικά όντα μάλιστα, ΚΑΙ σε άλλους πλανήτες εκτός από τη Γη), διότι κάπου η Γραφή λέει ότι στους τελευταίους χρόνους θα έχουμε «σημάδια από τα αστέρια».

Μήπως αυτά τα «σημάδια» θα είναι κάποιοι εξωγήινοι, με τους οποίους θα έρθουμε σε επαφή;

Μου έλεγε κάποιος ότι «είναι πολύ εγωιστικό να πιστεύουμε ότι είμαστε μόνοι μας».

Αλλά για να μη μας κατηγορήσουν για ουφολόγους, σπεύδω να προσθέσω ότι και η άλλη άποψη, ότι ΝΑΙ μπορεί τελικά και να είμαστε πράγματι μόνοι στο Σύμπαν, ΔΕΝ είναι εγωιστική κατά τη γνώμη μου, δεδομένου ότι ένας «Μεγάλος» (όπως είναι ο Θεός!), έχει την μεγαλοσύνη και την αρχοντιά και την απλοχεριά, να κάνει ένα τόσο μεγάλο δώρο (χάρμα οφθαλμών) στον άνθρωπο («στο μόνο λογικό πλάσμα στο σύμπαν»), αυτό δηλαδή ακριβώς το απέραντο ακατοίκητο από άλλους σύμπαν!

Και έτσι, εγκυκλοπαιδικά, θα ήθελα να προσθέσω ότι:

Ο ήλιος, είναι 1.300.000 φορές μεγαλύτερος από τη γη.

Ο Σείριος, είναι δώδεκα φορές μεγαλύτερος από τον ήλιο.

Ο ήλιος, απέχει από τη γη 149.480.000 χιλιόμετρα.

Το Άλφα του Κένταυρου, απέχει από τη γη 260.000 φορές περισσότερο από ό,τι ο ήλιος.

Το φως, τρέχει με 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Για να φτάσει από τον Ήλιο στη γη, θέλει 8 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα.

Ένα έτος φωτός, είναι εννέα τρισεκατομμύρια τετρακόσια δέκα επτά δισεκατομμύρια διακόσια σαράντα εκατομμύρια χιλιόμετρα...

Και υπάρχουν αστέρια που απέχουν από εμάς 15 - 18 δισεκατομμύρια έτη φωτός!

Και πόσα είναι τα αστέρια; Τρία δισεκατομμύρια έχει ο δικός μας Γαλαξίας.

Υπάρχουν τρία δισεκατομμύρια Νεφελοειδείς όμοιοι με το Γαλαξία.

Καθένας από τους νεφελοειδείς, έχει τουλάχιστον τρία δισεκατομμύρια αστέρια!!!

«Μέγας είσαι, Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου. Και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων Σου.». 

The Galaxy Song: «Γενηθήτω φως» (Γεν. 1, 3).

ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ:

Παναγιώτης: "Παραπάνω απ' τον ήλιο και τα άστρα, τα ποτάμια και τις θάλασσες, υπάρχει ένα άλλο μεγαλείο. Ποιο; Γράψε το, μην το ξεχάσεις: Μεγαλείο του Θεού είναι ή αγία Γραφή. Αλλά για να το δεις, πρέπει να πιστεύεις, αν δεν πιστεύεις, δεν θα το καταλάβεις. Χρειάζονται μάτια πνευματικά. Τότε, μόλις άνοιξης την αγία Γραφή, θα σε πάρουν φτερά αγγέλων και θα σε ανεβάσουν-που; Όχι εκεί πού ανέβηκαν οι αστροναύτες, άλλα στον «τρίτον ούρανόν» (Β' Κορ.12,2), στο θρόνο του Δημιουργού. Εκεί, στην αρχή της Δημιουργίας, θ' ακούσεις από το στόμα του Θεού ν' αντηχεί μέσα στο χάος ή μεγάλη προσταγή «Γενηθήτω φως» (Γεν. 1,3). Δεν υπάρχει αλλού αυτός ο λόγος. Γι' αυτό εμπρός στις λέξεις αυτές στάθηκαν με προσοχή οι ειδικοί επιστήμονες." (π. Αυγουστίνος)

Υgroc_oyranoc: Άνοιξα την Αγία Γραφή...φτερά βέβαια δεν είδα...

Υ.γ. σε συμπαθώ..... γιατί είσαι τέρας ψυχραιμίας, και το λέω με την καλή την έννοια ε..... Σαν λαλήσει ο πετεινός το τρακτέρι βάζω μπρος........και πάω για δουλειά. Τα λέμε...

Παναγιώτης: Άνοιξα την Αγία Γραφή, και εγώ.

"Ανοίγω Παλαιά Διαθήκη αρχικά. Και πράγματι είναι σαν να σε ανεβάζει στα φτερά του άγγελος και σε πηγαίνει ψηλά, στην κορυφή του Αραράτ, και σου δείχνει εκεί το Νώε, τον δούλο του Θεού πού έμεινε μόνος, διότι ή ανθρωπότητα έγινε σάρκες και για αυτό ο κόσμος όλος πνίγηκε από τα νερά του κατακλυσμού.

Μετά ένας άλλος άγγελος σε παίρνει και σε ανεβάζει επάνω στο όρος Σινά και βλέπεις το Μωυσή να δέχεται τις δέκα εντολές, πού ουδέποτε ως τότε είχε ακούσει ο κόσμος. Δέκα δάχτυλα σου έδωσε ο Θεός και δέκα είναι οι εντολές του. Κόβεις ένα δάχτυλο σου; Όχι. Και όμως πολλοί τώρα είναι με κομμένα «δάχτυλα», κόβουν δηλαδή τις εντολές. Ε, εσύ πού κόβεις τις εντολές του Θεού, πόσο μικρός και ασήμαντος είσαι!..

Ανοίγεις ακόμα την αγία Γραφή και ακούς φωνές προφητών. Διάβασε τον Ησαΐα, διάβασε τον Ιερεμία, διάβασε το Δαυίδ, διάβασε τον Ίωήλ, πού 800 χρόνια π.Χ. προφήτευσε ότι θα έλθει το Πνεύμα το άγιο στον κόσμο (βλ. Ίωήλ 3,1). Πήγαινε και μέσα σ' ένα καμίνι ν' ακούσης τρία παιδιά να ψάλλουν «Τον Κύριον υμνείτε και υπερυψούτε αυτόν εις τους αιώνας» (βλ. Δαν. 3,34 κ.έ.).

Κι άμα κλείσεις την Παλαιά Διαθήκη και ανοίξεις την Καινή Διαθήκη, εκεί αντηχεί εξαίσια αρμονία, μπροστά στην οποία οι μουσικές της γης σιγούν. Μόλις ανοίξεις το Ευαγγέλιο, θ' ακούσης ουράνια στρατιά αγγέλων να ψάλλει «Δόξα εν ύψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν άνθρώποις ευδοκία» (Λουκ.2,14).

Εκεί ακούς τον ίδιο το Χριστό να μιλάει. Θες να δεις θαύματα μεγάλα; άνοιξε το Ευαγγέλιο. Δεν σε πείθουν αυτά; είσαι άπιστος; Τότε διάβασε μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές τα πάθη του Κυρίου, κι όταν δεις το Γολγοθά να σείεται ολόκληρος, τότε μαζί με τον εκατόνταρχο θα γονατίσεις κ' εσύ για να πεις «Αληθώς Θεού υιός ην ούτος» (Ματθ. 27,54). Και αν είσαι αμαρτωλός, οσοδήποτε αμαρτωλός, κι αν τα χέρια σου είναι βουτηγμένα στο αίμα, θα πεις κ' εσύ μαζί με το ληστή: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασίλεια σου» (Λουκ. 23,42).

Όλα αυτά τα ωραία έχει μέσα το Ιερό και άγιο Ευαγγέλιο. Και αυτά ήταν «τα μεγαλεία του Θεού», για τα όποια μιλούσαν οι απόστολοι και τους άκουγε το πλήθος."

(π. Αυγουστίνος)